AlbertBootesaz

U.S. and Middle East Expert

مذاکره با پوتین به معنای پذیرش شکست است World

۲۸ آبان ۱۴۰۵

مذاکره با پوتین به معنای پذیرش شکست است

درس‌های آتن، کارتاژ و مونیخ را به یاد آورید و مأموریت ویتکاف و کوشنر را متوقف کنید.

نوشته: برنار-آنری لوی (Bernard-Henri Lévy)

گردآورنده و ترجمه آلبرت بوته ساز

 نوامبر ۲۰۲۶

ما در سال ۱۹۴۳، زمانی که ارتش‌های هیتلر در جبهه شرقی گرفتار شده بودند، با او مذاکره نکردیم. در کنفرانس کازابلانکا، فرانکلین دی. روزولت و وینستون چرچیل اعلام کردند که هیچ نتیجه‌ای برای جنگ قابل قبول نیست، مگر تسلیم بی‌قیدوشرط آلمان.

کسانی که به چیزی غیر از این باور داشتند ــ کسانی که شکست فرانسه در ژوئن ۱۹۴۰ را پذیرفتند؛ کسانی که دو سال پیش از آن، در مونیخ، تصور می‌کردند می‌توان با واگذاری اتریش، سپس چکسلواکی و بعد لهستان، هیتلر را آرام کرد ــ خود را در معرض ننگ و بی‌آبرویی قرار دادند.

البته آتش‌بس‌ها و توافق‌هایی برای توقف موقت جنگ وجود داشت. کتابی را به یاد دارم که حدود پانزده سال پیش منتشر شد. در آن، مورخ، نویل وایلی، ماجرای تبادل اسیران جنگی را روایت می‌کرد که با میانجیگری کنت فولکه برنادوت و سوئد انجام شده بود؛ اتفاقی مشابه مبادله اسیرانی که اخیراً در اولشکی، اوکراین، در نزدیکی خرسون صورت گرفت.

اما مذاکره با اراده نازی‌ها برای سلطه‌جویی، سازش با پروژه امپراتوری نژادی آنان و نابودی یهودیان، و تصور اینکه در برابر حمله تمام‌عیار هیتلر به ملت‌های آزاد، راهی جز اتحاد، مقاومت و پیروزی وجود دارد ــ نه، ما هرگز چنین کاری نکردیم.

بدون آنکه بخواهم تا مرز این مقایسه افراطی با هیتلر پیش بروم؛ مقایسه‌ای که می‌دانم خشم و اعتراض بسیاری را برخواهد انگیخت، چند نمونه تاریخی دیگر از دوران دانشجویی‌ام در مدرسه عالی نرمال پاریس به خاطرم بازمی‌گردد.

نخست، مردم جزیره مِلوس (Melos)؛ مردمانی که خیلی دیر دریافتند در برابر امپریالیسم آتن هیچ چیزی برای مذاکره وجود ندارد. همان‌گونه که توسیدید روایت می‌کند، سرنوشت آنان از همان روز نخست مشخص شده بود: مردان باید قتل‌عام می‌شدند و زنان به بردگی گرفته می‌شدند.

دوم، آتنی‌ها؛ همان‌طور که هرودوت نقل می‌کند، آنان هر آنچه در توان داشتند به پادشاه ایران پیشنهاد کردند و حتی نمادین‌ترین نشانه تسلیم، یعنی «خاک و آب»، را به او تقدیم کردند. آنان تا آنجا پیش رفتند که پیشنهاد تشکیل یک اتحاد رسمی علیه اسپارت را نیز مطرح کردند. اما سرانجام ــ و خوشبختانه در مورد آنان به‌موقع ــ دریافتند که چاره‌ای جز جنگیدن در ماراتون و پیروزی در سالامیس ندارند.

سوم، کارتاژ؛ شهری که آن نیز هرگونه امتیاز ممکن را به روم واگذار کرد، گروگان‌ها را تحویل داد، زرادخانه‌های خود را تسلیم کرد و سرنوشتش را به «حسن نیت مردم روم» سپرد.

اما همان‌گونه که پیش‌بینی شده بود و کاتو بزرگ، صبح و شب بر آن تأکید می‌کرد، هیچ‌یک از این امتیازها نتوانست کارتاژ را از نابودی کامل نجات دهد.

هانیبال پس از نبرد کانای، زمانی که روم سنگین‌ترین تلفات خود را در میان سه جنگ پونیک متحمل شده و در وضعیت بحرانی قرار داشت، باید بر تردیدی که او را در پشت دروازه‌های شهر ابدی، یعنی روم، متوقف کرده بود غلبه می‌کرد و به شهر یورش می‌برد.

ولادیمیر پوتین هیتلر نیست. و اوکراینی‌ها نیز، خدا را شکر، هرگز کارتاژی‌ها نخواهند بود. اما منطق و استدلال باید همان باشد.

نمی‌خواهم در اینجا به این واقعیت بپردازم که با مذاکره، بار دیگر فتح سرزمین‌ها و کشتار انسان‌ها را به بنیان نظم بین‌المللی تبدیل خواهیم کرد.

همچنین نمی‌خواهم درباره غیراخلاقی بودن مذاکراتی صحبت کنم که به آقای پوتین نه‌تنها بخشی از دونباس را که به زور تصرف کرده واگذار می‌کند، بلکه بخش دیگری را نیز که با موفقیت در برابر او مقاومت کرده است، به او می‌بخشد.

اصل موضوع این است که دونباس هدف اصلی جنگ پوتین نیست.

بزرگ‌ترین کشور جهان، چنین کشتار گسترده‌ای را آغاز نکرده، نزدیک به پنج سال آن را ادامه نداده و جان میلیون‌ها اوکراینی و روس را قربانی نکرده است تا صرفاً ۰٫۳ درصد به قلمرو خود اضافه کند.

آقای پوتین هرگز از بیان هدف واقعی خود دست نکشیده است: تبدیل تمام اوکراین به یک کشور دست‌نشانده و وابسته، و نابودی آن به شکلی مستقیم یا غیرمستقیم.

فراتر از اوکراین، هدف او، همان‌گونه که مشاورش سرگئی کاراگانوف در مقاله‌ای نوشته که من از نقل آن خسته نمی‌شوم، «شکستن ستون فقرات اروپا» است.

فراتر از اروپا نیز، الکساندر دوگین، ایدئولوگ اصلی اوراسیاگرایی و نظریه‌ای که دکترین رسمی کرملین محسوب می‌شود، هرگز اهداف نهایی این تفکر را پنهان نکرده است: هدف نهایی، «فتح آخرالزمانی قدرت در سراسر سیاره زمین» است.

به‌تازگی کتاب کوچک اما بسیار قابل‌تأملی از فیلسوف روس، میخائیل اپشتاین، با عنوان «جهان پادین روسیه» (The Russian Antiworld) در فرانسه منتشر شده است.

در این کتاب با پدر و مادرهای روسی روبه‌رو می‌شویم که از زمان آغاز تهاجم تمام‌عیار روسیه به اوکراین، نوزادان خود را از همان گهواره با لباس‌های نظامی می‌پوشانند و آن‌ها را با کالسکه‌هایی به شکل تانک به گردش می‌برند.

همچنین با جوانان مسکو آشنا می‌شویم که در نوامبر ۲۰۲۲، دسته‌دسته به نمایشگاه «نکروپولیس» رفتند تا کفن‌های مخصوص دفن مردگان را تماشا کنند، تابوت‌ها را امتحان کنند و در مسابقه‌های آرایش صورت مردگان برای مراسم تدفین شرکت کنند.

در این کتاب می‌خوانیم که الکساندر آگی‌یف، یکی از چهره‌های برجسته آکادمی علوم روسیه، به‌طور جدی پیشنهاد کرده است که حقی جدید برای مردگان در نظر گرفته شود: حق مشارکت در جامعه و حتی، در مورد ۲۷ میلیون قربانی جنگی که روس‌ها آن را «جنگ بزرگ میهنی» می‌نامند، حق شرکت در انتخابات و رأی دادن!

با چنین آیین مرگ‌پرستانه‌ای نمی‌توان مذاکره کرد.

این همان فرهنگی است که فیلسوف آلمانی، اسوالد اشپنگلر، پیش‌تر در ارتباط با روسیه اواخر دوران تزاری و اوایل دوران بلشویکی توصیف کرده بود؛ فرهنگی که یادآور جهان‌بینی اسلام‌گرایی افراطی نیز هست.

در برابر چنین اشتیاقی به نیستی و چنین نفرت آخرالزمانی از همه‌چیز، هیچ مصالحه‌ای امکان‌پذیر نیست.

جنگی تا پای مرگ علیه ما اعلام شده است.

تنها پس از پیروزی است که بار دیگر با یکدیگر سخن خواهیم گفت و صلح را اعلام خواهیم کرد.

پیش از آن، استیو ویتکاف و جرد کوشنر باید سفرهای خود به مسکو را متوقف کنند.